Wanhoop bij Cubaans-Syrisch gezin dat nergens heen kan

Moet de Cubaanse Malvis Martha Fernandez-Gomez met haar Syrische echtgenoot Mahmoud Ali El Osman en hun twee kinderen in het haar onbekende Syrië gaan wonen, waar haar man voor vijf jaar de gevangenis in zal gaan en vervolgens drie jaar in militaire dienst, of zal zij terugkeren naar haar moederland Cuba, haar man en jongste kind die daar niet welkom zijn, achterlatend.

Het gezin van Malvis Martha Fernandez-Gomez en Mahmoud Ali El Osman is ruim negen jaar in Nederland. Hun eerste kind is op Cuba geboren, het tweede kind hier in Nederland. Welke nationaliteit dat kind bezit, is onduidelijk. Het gezin is uitgeprocedeerd en moet Nederland verlaten. Maar waar kunnen zij heen?

Twintig jaar geleden verliet Mahmoud Ali El Osman, nu 42 jaar, om politieke redenen zijn geboorteland Syrië. Hij ging studeren op Cuba, alwaar hij zijn huidige vrouw Malvis Martha Fernandez-Gomez leerde kennen. Op weg naar Amerika strandden het echtpaar en hun eerste kind in 1994 in Nederland. Zij vroegen asiel aan, en raakten twee jaar later uitgeprocedeerd. Getracht werd hen uit te zetten naar Cuba. Het gezin werkte volledig mee aan hun terugkeer en verbleef zelfs enige tijd in Verwijdercentrum Ter Apel. De moeder en het oudste kind hebben een Cubaans paspoort. De Cubaanse ambassade wil de vader echter alleen een visum verstrekken als hij een Syrisch paspoort kan overhandigen. Dat kan hij niet omdat hij zijn land is ontvlucht. Voor het in Nederland geboren kind wil de ambassade al helemaal geen visum afgeven. Het gezin kon dus niet worden uitgezet naar Cuba en werd teruggeplaatst in de opvang.

Vier jaar later verzaakten moeder en haar kinderen de wekelijkse verplichting om te stempelen bij de Vreemdelingen Dienst. De reden -het jongste kind was door zijn voedselallergie ernstig ziek en werd opgenomen in het ziekenhuis- mocht niet baten. Zij werden MOB verklaard: met onbekende bestemming vertrokken. Sindsdien staat het gezin op straat. Zonder inkomen en zonder medische zorg. De ontreddering is compleet sinds twee jaar geleden bij de moeder borstkanker is geconstateerd. Hiervoor staat zij onder intensieve behandeling. Zij zal nog tenminste vijf jaar medicatie nodig hebben. Ook het jongste kind, inmiddels zes jaar oud, heeft medicijnen en speciale voeding nodig. Ze hebben geen idee hoe de kosten daarvan opgebracht moeten worden. Het bestaan op straat is eigenlijk niet meer vol te houden.

Naar Syrië dan? Voor de vader houdt terugkeer naar Syrië een behoorlijk risico in: hij is zijn land ontvlucht en de dienstplicht ontdoken. Hem staat vijf jaar gevangenisstraf en alsnog het uitdienen van de driejarige dienstplicht te wachten. De kans is dus groot dat de zieke moeder en de kinderen het jaren alleen zouden moeten rooien. Dit terwijl ze nog nooit in Syrië zijn geweest en volstrekt onbekend zijn met de daar heersende Islamitische cultuur. Maar als het gezin niet naar Cuba kan en niet in Nederland mag blijven, moeten ze die risico’s dan maar nemen? Echter, om naar Syrië te gaan moeten zij zich persoonlijk melden bij de Syrische ambassade in Brussel. Maar het illegaal in Nederland verblijvende gezin krijgt geen visum voor België.

Wanneer kan een gezin zich op een schrijnende situatie beroepen? In het hier geschetste geval -een volledig geïntegreerd gezin, al negen jaar in Nederland, kan onmogelijk als gezin terugkeren naar dan wel Cuba, dan wel Syrië, moeder en kind staan onder medische behandeling- blijkbaar niet. Hun aanvraag op grond van schrijnendheid is afgewezen.

Het Cubaans Syrische gezin bestaat uit:
- vader Mahmoud Ali El Osman, 42 jaar, Syrische nationaliteit
- moeder Malvis Martha Fernandez-Gomez, 41 jaar, Cubaanse nationaliteit, onder behandeling voor borstkanker
- 10-jarig kind, Cubaanse nationaliteit
- 6-jarig kind, nationaliteit niet duidelijk, leidt aan ernstige voedselallergie